“Gün Geçtikçe Anneme Benziyorum...”

Gün geçtikçe anneme benziyorum.
Onun gibi katı.
Onun gibi kısıtlayıcı.
Oysa en büyük mutsuzluğum, onunla hayatı paylaşamamaktı.

İnsan ne görürse onu öğrenir,
Ne öğrenirse onu uygularmış, sevmese bile.
Ama ben istemiyorum.
Kızımla her geçen gün uzaklaşıyoruz, bunun farkındayım.
Böyle devam edip birbirimizi kaybetmek istemiyorum.

Böyle gelmiş, böyle gider demek kolaydır. Otomatik davranışlarla hayat elbet sürer. Ama asıl mesele, yaşamının sorumluluğunu alabilmektir. Ve o telefondaki ses bunu haykırıyordu: “Bana öğretilen gibi değil, olmak istediğim gibi bir anne olmak istiyorum.”

Önce bir kimya görüşmesi yaptık

Koçluk nedir, ne değildir?
Doğru bilinen yanlışları konuştuk.
Beklentileri, sorumlulukları, hayalleri masaya yatırdık.
Sonra birlikte çalışmaya karar verdik.

Neler mi yaptık?

Değişim için ortaya çıkan kıvılcımı alevlendirdik. Tıpkı eritilip yeniden şekillendirilen bir mücevher gibi… Onun hem anne yanıyla hem de içindeki gerçek benliğiyle tanıştık. Söylediklerine değil, söylemediklerine kulak verdik.

Ne mi oldu?

• Ne istemediğini biliyordu, artık ne istediğini de biliyor.
• Kaynaklarının farkında.
• Değerlerini nasıl beslemesi gerektiğini biliyor.
• Korkularını görebiliyor ve onları yönetmek için adım atıyor.

Artık katı, kısıtlayıcı bir anne değil.
Evet, sınırları var.
Ama hayatı kızıyla birlikte yaşıyor.
Onunla birlikte deniyor, öğreniyor, büyüyor.

Değişim kolay değil.
Ama mümkün.
Bir anne yaptı.
Sen de yapabilirsin.
Çünkü çocuğun, senin en iyi haline ihtiyaç duyuyor.

Nesiller Arası Karar Şablonları