Bir Siyah Gömlek Hikayesi

Bazı sabahlar bir gömlek seçmekten çok daha fazlasını anlatır. Renklerin, inançların, varsayımların ve farkındalığın iç içe geçtiği bir hikâye... Siyah bir gömlek, kendi ışığını bulma yolculuğunda nasıl bir dönüşüm simgesi olabilir? Kendinizle ve sınırlarınızla yüzleşmeye cesaret edebileceğiniz bu kısa ama derin hikâyeye davetlisiniz.

Kendini tanımanın verdiği o aydınlanmanın etkisinden olsa gerek, tarifsiz bir huzur içinde gözlerini açtı o sabah. Güneş henüz doğmamış olmasına rağmen içindeki enerji o kadar büyüktü ki, içi içine sığmıyordu ve ilham olmak istercesine içindeki enerjiyi etrafına yansıtmak istedi.

Emin adımlarla gardırobuna doğru ilerledi. Gardırobun kapağı açtığında çeşit çeşit renkli kıyafetlerin arasında siyah gömleği gözüne takıldı, köşede sessiz bir şekilde duruyordu. “Hayır” dedi kendi kendine “bugün siyah olmaz”. Siyah resmiyet, mesafe, matem rengidir. Bugünün enerjisi ve canlılığını yansıtacak başka bir renk aradı.

Sarı! Evet bu enerjiyi ancak sarı yansıtabilir diye düşündü. Gözleri hemen sarı gömleğini aradı ancak bulamadı, dolapta yoktu! Bir an durakladı, dün yıkadığını anımsadı ve kurumuş olma ihtimaliyle çamaşırlığa doğru ilerledi.

Çamaşır odasının ortasında duran çamaşırlığa yaklaştığında içinde hafif bir endişe hissetti. Baktığında, sarı gömleğinin hala ıslak olduğunu gördü. Bir an kendine kızdı, “Neden daha önce yıkamadım ki?” diye söylendi. İçindeki huzur yerini hızla öfkeye bırakmıştı. Bu değişim onu irkiltti. Kendini kontrol edemezse bu aydınlanma anını gölgede bırakabilirdi. Derin bir nefes aldı ve etkisi altındaki duygu selini sakinleştirdi.

Kontrol onda olmalıydı. Etki alanında yapabileceklerine odaklanarak gardırobuna geri döndü. Yine siyah gömleği ile göz göze geldi. Bilirsiniz kadınların dolu dolaplarında hiçbir zaman giyecek kıyafet bulunmaz, bu kural çerçevesinde farklı renklerdeki birçok seçenek içinde siyah gömlekten başka “giyecek bir şey yok” ile “renklerin enerjisi”ne olan inançları arasında gitti geldi.

Kararsızlık içinde debelenirken içsesi “işte sana fırsat, siyahlar içinde de enerjini verebilir, ışığını yansıtabilirsin” dedi yatmadan önce edindiği niyetini hatırlatırcasına: “Beni engelleyen inançlarımdan kurtulacağım”.

Bu farkındalıkla, kendine hak verircesine, siyah gömleğini giydi. Gömleği üzerine geçirirken, sanki kendine bir özgüven zırhı kuşanıyordu. Omuzları hiç olmadığı kadar dikti. Aynanın karşısına geçtiğinde, siyahların içinde nasıl da canlı göründüğüne hayranlıkla baktı.

Siyah, onun için artık sadece resmiyetin, mesafenin ve matemin rengi değildi; aynı zamanda gücün ve kararlılığın simgesiydi.

Artık güne hazırdı, salona doğru ilerledi, attığı her adımda bir başka perde aralanıyordu. Perdeler açıldıkça üstüne düşen ışık artıyor, siyahlar içinde bile parladığını hissediyordu. Gün henüz ağarmamıştı, koltuğuna oturdu, yüzünü kaldırıp salonun camının ardına baktığında içinden bir fısıltı yükseldi:

"Günün ışığı değil, gecenin karanlığıdır yıldızları görünür kılan."

Bu sözlerin anlamını düşündü. Her şeyin zıddıyla anlam kazandığını fark etti. Tıpkı siyahın enerjiyi, özgüveni ve ışığı yansıtabilmesi gibi. Gülümsedi. Bugün, enerjisini yalnızca sarıyla değil, siyahla da yansıtabileceğini öğrenmişti. Kendini hiç olmadığı kadar güçlü hissediyordu.

Camın ardında gördükleri ise … (Devamı gelecek)

Değerler ve Maddiyat