Panzehiri Zehirden Ayıran Şey: Dozaj

Kızın/oğlun yapmaması gereken bir hata yaptı.
Kızdın. Söylenmeye başladın. Sesin yükseldi. Hatasının gerçek sonucunu bir kenara bırak; tekrar etmesi halinde olacaklar film şeridi gibi gözlerinin önünden geçmeye başladı.
İşte tam o an damarlarında ani bir yüklenme hissettin.

İçinden bir emir yükseldi: "Anlamadı! Daha yüksek sesle bağır! Yumuşama, yoksa asla anlamayacak!" 🚀

Ve emir vuku buldu, öyle bir an geldi ki ağzından çıkan kelimeleri kulakların duymadı. Sesin daha da yükseldi. Kontrol kayboldu. Artık öfke yönetilmiyor, seni yönetiyordu. Ne dediyse yaptın, bağırdıkça bağırdın ama içindeki ateş sönmedi. Kriz geçtiğinde geriye kalan? Yıkım. 🥀

"Amaç ders vermek, öğretmek, anlamasını sağlamaktı. Peki sonuç?" ✨???
Geri alınamaz sözler, incinmiş bir ruh, pişmanlık …

Peki, o geçiş anını fark etmek ve kontrol altına almak için ne yapabilirsin?

• Gerçekleşen sonucu gör! "Gerçek sonuç" - "gerçekleşmesi muhtemel sonuçlar" farkı yakala! Kaygıların ve korkularının öfkeni beslemesine izin verme!
• Bedenini dinle! Kalbin hızlanıyor mu? Nefesin değişiyor mu? O an geldiğinde fark et!
• Kendi sesini duy! Şu an konuşan sen misin, yoksa öfken mi? Bir saniyeliğine dur ve sor!
• Duyguna isim ver! "Öfkeliyim." de! Adını koyduğun duygu seni değil, sen onu kontrol edersin!
• Bağırmak yerine nefes al! Çığlık atma, bir nefes al. Oksijen aldığında bilinç devreye girer.
• Geri dönüşü olmayan bir şeyi söyleme! Kelimelerin silinmez. O anı kurtarmak için geleceğini yakma.

💡 Öfkeni tanı! Sınırlarını gör! Doz aşımına izin verme!
Öfkenin seni değil, senin öfkeni yönettiğin bir hayat mümkün.
Seçimini yap!

Davranışsal Özelliklerin Dozajı